[ad_1]

گابریل پیترز نویسنده مستقر در ونکوور است

دکتر کورینا ایامبن گفت که وقتی دکتر در کنار تخت او از او پرسید که آیا می خواهد با تیم MAiD (کمک پزشکی در مرگ) صحبت کند زیرا او در حال بهبودی از یک آسیب دائمی ، ناتوان کننده اما تهدید کننده زندگی نیست ، اظهار تعجب کرد.

صدای ایامپنس در حالی که لحظه را به یاد می آورد از احساسات منفجر می شود ، “من هرگز انتظار نداشتم MAiD با من بزرگ شود. این چیزی نبود که فکر کنم. ایامپن می گوید به نظر نمی رسد كه تعامل وی تلاشی برای القا یا مجبور كردن وی برای در نظر گرفتن MAiD باشد ، بلكه یك پزشك درمورد آنچه قانون از او می خواست گیج شده است.

سردرگمی آشکار ، و عدم نظارت و شفافیت کافی از جمله نگرانی های مطرح شده در مورد این قانون بود که باید انتظار مرگ معقول داشته باشد. اینها همچنین از جمله دلایلی است که برای مخالفت با گسترش فراتر از مراقبتهای پایان زندگی بیان شده است.

سناتورهای کانادایی در این هفته جلسات رسیدگی به لایحه C-7 را از سر گرفتند ، لایحه ای که صلاحیت MAiD را برای افراد معلول که در حقیقت نمی میرند گسترش می دهد.

مدافعان ، فعالان و سازمان های معلولیت ، به همراه بیش از هزار پزشک کانادایی ، کارشناسان اخلاق زیستی ، محققان حقوقی و دیگران جبهه واحدی در برابر این قانون ارائه داده اند. هفته گذشته ، تیمی از کارشناسان سازمان ملل ، از جمله گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حقوق افراد دارای معلولیت ، اعلام کردند که چنین قانونی ناقض کنوانسیون حقوق معلولان سازمان ملل است که کانادا تصویب کرده است.

گروهی از کارشناسان سازمان ملل در بیانیه ای نوشتند: “معلولیت هرگز نباید پایه و توجیهی برای پایان دادن مستقیم یا غیرمستقیم زندگی کسی باشد.” وی گفت: “چنین مقررات قانونی ظرفیت را نهادینه و قانونی می كند و ماده 10 كنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت سازمان ملل را نقض می كند ، كه دولت ها را ملزم می سازد اطمینان حاصل كنند كه افراد معلول از حق ذاتی زندگی خود به طور برابر با دیگران برخوردار می شوند. “

نوامبر گذشته ، ایامپن هنگام بهبودی از آسیب نخاعی در مرکز توانبخشی قوی GF در ونکوور بود. وی پس از مصدومیت حدود یک ماه پیش ، تازه در حال شروع روند بهبودی و سازگاری با زندگی به عنوان بیماری پاراپلژیک بود. وی گفت که در صورت بروز هر اتفاق دیگری درخواست کرده است که DNR در پرونده او قرار گیرد. (بعداً ایامپن نظر خود را تغییر داد و DNR را حذف کرد.)

در حالی که این موضوع را با دکتر خود ، که او را بسیار خوب توصیف می کرد ، در میان گذاشت ، از او س ifال شد که آیا این به معنای این است که او همچنین دوست دارد برای MAiD اقدام کند. ایامپن گفت که این سوال او را شوکه کرده است زیرا آنها دو چیز کاملاً متفاوت را در ذهن داشتند. DNR به معنای کاهش مداخله ای است که تیم پزشکی وی در صورت و اگر او در معرض خطر مرگ است (که وی بخشی از تشخیص وی نبوده و نبوده است) از آن استفاده می کند ، در حالی که MAiD پزشکان را ملزم می کند تا برای مرگ وی اقدامی انجام دهند.

ترودو لمنز ، استاد و رئیس Scholl در حقوق و سیاست های بهداشتی در دانشگاه تورنتو آنچه اتفاق افتاده را بازتابی از نحوه انتقال MAiD ، در مدت زمان بسیار کوتاه ، از محدودیت های انتخاب برای افرادی که می میرند ، می داند. “درمان” پزشکی برای معلولیت. “این واقعیت که پزشکان حتی در نظر دارند MAID را در پاسخ به آسیب نخاعی معرفی کنند ، بازتاب دهنده ای از نحوه تغییر MAID در کانادا از یک روش استثنایی برای تسهیل روند مرگ به درمان آسیب جدی و ناتوانی است.”

لمنز گفت افزایش این احتمال که افرادی که با “مرگ قابل پیش بینی منطقی” روبرو نیستند طبق قانون فعلی غیرقانونی باشد. اما اگر تصویب لایحه C-7 انجام شود ، این می تواند به روال استاندارد تبدیل شود. “توصیه MAiD در این مورد به وضوح معیارهای مراقبت را نقض می کند ، طبق قانون فعلی توصیه به قتل و نقض نقش مهم پزشکان در ایجاد امید از طریق درمان حمایتی است ؛ نه مرگ.”

راجر فولی ، مرد معلول در لندن ، انتاریو ، ضبط صدا از کارکنان بیمارستان که MAiD خود را به او پیشنهاد می دهند و هزینه های نگهداری او در بیمارستان را در پاسخ به خواسته های اعلام شده خود برای زندگی در خانه با پشتیبانی ارائه می دهد.

عدم تعادل ذاتی قدرت بین پزشکان و بیماران در سیستم های پزشکی ما وجود دارد. پزشکان این قدرت را دارند که جان شما را نجات دهند ، بنابراین به نظر نمی رسد خیلی سرکش باشید. سارا گاما ، سازمان ارشد شبکه عدالت معلولیت در انتاریو ، می گوید: “مشاهده این گزینه به عنوان تنها گزینه بسیار آسان است ، خصوصاً اگر پول لازم برای تهیه داروهای مناسب و درمان مورد نیاز را ندارید” ، مرگ به عنوان درمانی با این عدم تعادل قدرت. در ترکیب این نژادها و پزشکی ، ما می بینیم که این رژیم ها با سیاه پوستان و افراد بومی به عنوان ذاتی از ارزش کمتری برخوردارند.

علاوه بر تبعیض ساختاری که افراد معلول با آن روبرو هستند ، مهمترین موضوعاتی که دولت درمورد لایحه C-7 از قلم انداخته است ، نحوه تقاطع فقر و نژادپرستی با ناتوانی برای ایجاد خطر بیشتر آسیب ، تعصبات و موانع بیشتر سازمانی ، موارد اضافی انسانیت و منابع کمتری برای پرداختن به هر یک از اینها.

بسیاری از محققان و طرفداران معلولیت ، روش افزایش استقلال در چارچوب MAiD ، منهای شرایط لازم برای انتخاب یک زندگی واقعی را به چالش کشیده اند.

هارولد براسول ، استادیار اخلاق مراقبت های بهداشتی در دانشگاه سنت لوئیس ، توضیح می دهد ، “استدلال های طرفدار MAID ادعا می کند که” استقلال “را به گزینه مرگ گسترش می دهد. اما آنها به طور کلی در مورد استقلال بیشتر PWD در منابعی که برای ادامه زندگی به آنها احتیاج دارند. این مدل غنی تر از استقلال در سیستم های خدمات اجتماعی ، مانند کانادا ، که تعصب نهادی آن حقوق معلولان را سلب می کند ، وجود ندارد. این عدم دسترسی می تواند افراد را ترغیب کند زندگی آنها را زودرس به پایان برسانند: نه به عنوان بیان استقلال ، این در مورد نبود او است. “

ایامپن از حق کسانی که می میرند برای داشتن گزینه MAiD حمایت کند ، اما زمان و زمینه پیشنهاد او برای او مهم است. در حالی که او برای درک مشکلات پزشکی که با آن روبرو بود ، پزشک از موقعیت بهتری نسبت به اکثر پزشکان برخوردار بود ، اما تجربه زندگی وی با معلولیت ناشناخته بود و برخی از جنبه های تجربه وی به عنوان بیمار در بیمارستان توانبخشی غیر منتظره و آزار دهنده بود.

او توضیح می دهد که توجه زیادی به چگونگی سازگاری و سازگاری با آینده وجود ندارد. “این به حداکثر رساندن توانایی شما نبود ، بلکه فقط زنده ماندن بود.” ایامپن گفت پاسخی که گاهی اوقات هنگامی که سعی در تأیید حتی کوچکترین کار مراقبت از خود داشت یا حتی تعیین وقت ساده مانند مسواک زدن دندانهایش را به همراه داشت ، باعث شد احساس آزار و اذیت اطرافیانش شود.

“این باعث می شود که من احساس یک کودک را داشته باشم. شما این پویایی را از آنجا می گیرید که احساس می کنید موجودی نیستید. این باعث می شود احساس کنید بیش از حد درخواست می کنید ، یک بار هستید.”

ایامپنز همچنین نگران دیگران است که ممکن است وضعیت شخصی او بسیار متفاوت باشد. “من یک خانواده حمایت کننده دارم و حتی بیمارانم برای من یادداشت و هدیه می فرستادند تا به من بگویند که چقدر برای من ارزش قائل هستند. من در مورد افرادی که این چیزها را ندارند تعجب می کنم.”

حمایت از خانواده امری حیاتی است. همانند سایر معلولان ، آنها می توانند چشم انداز و امید را ارائه دهند. اسپرینگ هاوس ، مربی همکار افراد مبتلا به ضایعات نخاعی که خود در سال 2005 از ناحیه نخاع آسیب دیده و وی را دچار چهار قطبی کرده است ، گفت که وی اخیراً از یک ورزشکار جوان که تحت بازپروری بود برای جراحت نخاع سوال کرد که چگونه کار می کند. “او گفت که افسرده است زیرا با رفتار بد خود مردم را فرو می نشاند.”

هاوز متعجب است که وقتی از یک تصادف نزدیک به مرگ بهبود می یابید ، اوضاع بد چگونه خواهد بود. او باید مورد تشویق قرار می گرفت ؛ او حمایت و مشاوره ای ارائه می داد تا به او كمك كند تا با آسیب دیدگی كه در زندگی تغییر می كند مقابله كند. در عوض ، او به او در اطراف خود احتیاج داشت تا مبارزه خود را به حداقل برساند تا مزاحمتی برای آنها ایجاد نشود. دقیقاً همین نگرش هاست که Bill C7 را برای افراد معلول بسیار خطرناک می کند. “

امروز ، ایامپن ، با حمایت خانواده و دوستانش ، مشغول تهیه برنامه هایی از جمله نصب رمپ در دفتر کار خود است تا بتواند به کار خود برگردد.

[ad_2]

منبع: green-sky.ir