ایده بزرگ: ما باید کار را با استقبال بیشتری کنیم


یکی از بزرگترین تعهدات تجاری، انزوا است.

کیم ساموئل بنیانگذار مرکز ارتباط اجتماعی ساموئل در مونترال است. او همچنین نویسنده Of در مورد تعلق: یافتن ارتباط در عصر انزوا.

چیزهای زیادی برای دوست داشتن وجود دارد در مورد کار از راه دور شما می توانید از راحتی میز آشپزخانه خود کارهای زیادی انجام دهید، در صورت نیاز برای قرار ملاقات ها زیپ کنید و برای مراقبت از کودکان کوچک در دسترس باشید. رفت و آمد قطعا کوتاه تر است. و با این حال، هر چقدر هم که این انعطاف‌پذیری آزاد باشد، بهایی دارد. دلیلی وجود دارد که در این دو سال اخیر به جنبش های کارگری مانند “استعفای بزرگ” منجر شده است. در غیاب کولرهای آبی، جلسات حضوری و ناهار پیتزای نیمه منظم، اکنون کارفرمایان مجبورند برای حفظ حس انسجام فرهنگی بیشتر تلاش کنند. این روزها یکی از بزرگترین تعهدات تجاری، انزوا است.

ما قبلاً می دانیم که تنهایی با مجموعه ای از مشکلات سلامتی مرتبط است – مشکلات خواب، بیماری قلبی، افسردگی، حتی مرگ زودرس. همچنین برای محل کار سمی است. یک مطالعه در سال 2021 توسط شرکت مشاوره McKinsey & Company بررسی کرد که چه چیزی پشت نرخ بالای ترک سیگار در سراسر جهان است. هنگامی که محققان از مدیران پرسیدند که چرا فکر می کنند کارگرانشان شغل خود را ترک کرده اند، پاسخ دهندگان به مسائلی مانند دستمزد پایین و عدم تعادل بین کار و زندگی اشاره کردند. اما با کمال تعجب، بیش از نیمی از کارمندان گفتند که به این دلیل است که در محل کار احساس اجتماع ندارند. فرقی نمی‌کند تیم‌ها ترکیبی بمانند یا نه، تعلق باید به یک اصل جهت‌دهنده تبدیل شود، نه صرفاً یک چیز خوب – از اتاق‌های هیئت مدیره بزرگ تا طبقات کارخانه. در سال 2023 و پس از آن، کارمندان باید احساس راحتی کنند تا تمام خود را به کار بیاورند.

من متوجه شدم که کلمه “تعلق” یک کلاهبرداری استبا توجه به اینکه من کل زندگی کاری خود را بر اساس آن قرار داده ام، ممکن است به نظر برخی چیزهای نرم باشد. من همچنین می‌دانم که تاجران معیارها را دوست دارند، بنابراین در اینجا چند مورد وجود دارد: طبق نظرسنجی گالوپ در سپتامبر گذشته، کارمندانی که احساس می‌کنند با محل کار خود مرتبط هستند تقریباً چهار برابر بیشتر درگیر هستند، تقریباً 70 درصد کمتر احتمال دارد که فرسودگی شغلی را گزارش کنند و مهم‌تر از همه، 55 درصد کمتر در جستجوی شغل جدید هستند.

این ایده که کار باید منبعی برای تحقق بین فردی باشد – نه صرفاً منبعی برای پرداخت حقوق – یک تغییر لرزه ای است. بیشتر و بیشتر، مدیران باید با کنترل کمتر و بیشتر گوش دادن، پیوند ایجاد کنند. آنها باید از سیاست های تجویزی و از بالا به پایین دور شوند و به سمت آن شیوه های بین فردی “نرم تر” مانند پرسیدن سوالات ارتباط ساز، givدریافت بازخورد مثبت و کنار گذاشتن تلفن های خود در حین ملاقات های یک به یک. آنها باید در مورد نیازها و ارزش های کارگران بپرسند و واقعاً اهمیت دهند – درست از مرحله استخدام. آینده نگر انجام می دهد کارمندی می خواهد در شرکتی کار کند که به ردپای کربن آن اهمیت می دهد؟ آیا آنها نیاز به ساعت های انعطاف پذیرتری برای برخورد با کودک یا مسئولیت های مراقبت از سالمندان؟ انجام دادن آنها نسبت به شرکت در رگو احساس اشتیاق دارندبرای مهمانی های تعطیلات؟ آنها کار معنادار را چگونه تعریف می کنند؟ در دنیای تجارت، صحبت های زیادی در مورد “لحن از بالا” وجود دارد، اما در محیط های کاری واقعاً استقبال کننده، فرهنگ از وسط می آید.

حتما بخوانید:
بهترین دندانپزشک های تهران - لیست 10تایی

بسیاری از موارد کاربردی دیگر وجود دارد تغییرات سیاستی که می تواند باعث ایجاد کارمندان شود در محل کار خود را بیشتر در خانه احساس کنید من ممکن است در این زمینه تنها باشم، اما فکر می‌کنم ورود باید بیش از یک هفته بررسی جعبه قانونی و تکمیل فرم باشد. در حال حاضر، کسب‌وکارها این فرآیند را بیشتر شبیه یک تمرین رعایت می‌کنند تا ملاقات و احوالپرسی با اعضای جدید تیم. شرکت‌ها می‌توانند هر کارگر جدید را با یک مربی منتخب جفت کنند، مربی که مدت‌ها پس از پایان نمایش‌های اسلاید بهداشتی و ایمنی به‌عنوان یک منبع قابل اعتماد و تابلوی صدا عمل می‌کند. با اولین نقطه تماس دوستانه، کارمندان ممکن است از همان ابتدا احساس کنند که صدایشان مهم است.

“تعلق” تنها در چند سال گذشته شروع به جمع آوری بخار به عنوان یک کلمه تبلیغاتی تجاری کرد – و واقعاً با کووید اوج گرفت. سلف معنوی آن تنوع، برابری و شمول یا DEI بود. تنها در ایالات متحده، سالانه 8 میلیارد دلار به طرح های DEI اختصاص می یابد. امروزه با هم بودن به قدری اولویت شرکتی است که موسسات بزرگی مانند دانشگاه هاروارد، نوردستروم و DoorDash مدیرانی را با عناوینی مانند «معاون رئیس فرهنگ جهانی، تعلق و رشد مردم» منصوب کرده‌اند. گفتنی است، فقط به این دلیل که یک شرکت کلماتی مانند “شمول” را در اطراف پرتاب می کند، لزوماً به معنای فراگیر بودن آن نیست. بسیاری از اوقات، ابتکارات آنها بر متریک متمرکز است: آنها تعداد افراد LGBTQ را در سال گذشته ارتقاء یافته اند، نسبت مردان به زنان در C-suite و اخیراً تعداد پناهندگان اوکراینی را که آنها استخدام کرده اند، محاسبه می کنند. تمایز بین DEI و بازاریابی خالص هرگز مهمتر از این نبوده است. Ernst & Young اخیراً از 5000 کارگر در سراسر جهان نظرسنجی کرد و دریافت که تقریباً نیمی از پاسخ دهندگان در حال حاضر در محل کار احساس تنهایی بیشتری نسبت به قبل از همه‌گیری داشتند. زمان خوبی برای بررسی مجدد آنچه که این برنامه های گنجاندن واقعاً به دست می آورند، است.

برای من، آنچه اهمیت دارد، ردیابی احساس یک فرد هنگام بلند شدن و رفتن به سر کار است – جدا از جنسیت، نژاد و گرایش جنسی. و برای انجام این کار، ما باید عمیق تر از نگاه کردن به نمودارهای سازمانی باشیم. ما باید کمی از تخیل استفاده کنیم. همانطور که مجلاتی مانند این یکی، مثلاً بهترین دانشگاه های کانادا را دنبال می کنند، من دوست دارم معیار جدیدی را ببینم که توسط یک نهاد مستقل که به طور خاص امتیازات متعلق به شرکت ها را ارزیابی می کند، ایجاد شود. معیارها کیفی خواهند بود: آیا دفتر در دسترس است؟ کارگران چقدر در تصمیم گیری کلی تاثیر دارند؟ آیا آنها احساس حمایت می کنند؟

حتما بخوانید:
"Lasso" ساخته دانا کلاکتون زیبایی لایه های لاکوتا ، فرهنگ هیپ هاپ و غرب وحشی را لایه بندی می کند

یکی دیگر از راه های ملموس تر برای کارگران استفاده از حق تعلق داشتن به آنها سرمایه گذاری ملموس در شرکت هایشان است. دریافته‌ام که برخی از متعهدترین کارمندان بخشی از شرکت‌های تعاونی و متعلق به کارگران هستند که طرح‌های مالکیت سهام را ارائه می‌کنند – مدلی که معمولاً به عنوان دموکراسی اقتصادی شناخته می‌شود. این کارگران فقط یک صندلی نمادین روی میز ندارند. آنها در نحوه اداره شرکتشان سهم دارند.

من اغلب از تعاونی های همیشه سبز در کلیولند، اوهایو مثال می زنم. این شبکه‌ای از مشاغل متعلق به کارگران است، از جمله خدمات خشک‌شویی و شرکت‌های انرژی‌های تجدیدپذیر، که بسیاری از آنها افرادی را استخدام می‌کنند که قبلاً با موانع قابل‌توجهی برای اشتغال مواجه بوده‌اند، مانند سوابق کیفری. در Evergreen، کارکنان اعضای هیئت مدیره و سهامداران اصلی هستند. در کانادا، تعاونی ملل شمالی، مشاغل مختلف بومی را تحت یک نهاد مشترک قرار داده است تا برند و قدرت خرید آنها را افزایش دهد. هر دو شرکت موفقیت خود را مدیون ارزش های جمعی کارگران خود هستند. آیا این نوع همکاری با سیستم شرکت آزاد سازگار است؟ شرط میبندید که هست

اشتباه نکنید: آنچه من می گویم صرفاً نوع دوستانه نیست. تعلق داشتن برای تجارت خوب است و همیشه نیاز به مرزهای شخصی در محل کار وجود خواهد داشت. دفاتر (آنلاین یا جاهای دیگر) ممکن است هرگز به سطح صمیمیت موجود در مکان‌های تجمع اجتماعی مانند کلیساها و باشگاه‌های ورزشی نرسند. اما نمی توان انکار کرد که احساس اجتماعی برای رضایت و حفظ کارکنان، به ویژه در حال حاضر، اهمیت دارد. با تعداد بی‌سابقه‌های شغلی در کانادا، هیچ‌کس نمی‌تواند کارگران را به دلیل جستجوی موقعیت‌هایی که از هدایای فردی آنها استفاده کامل می‌کنند – و همچنین شرکت‌هایی که برای آنها ارزش قائل هستند، سرزنش کند. زمانه تغییر کرده است، اما من می‌دانم کارآموز بودن با رئیس‌تان که نامش را روی کارتان می‌گذارد، چه حسی دارد. من می دانم که احساس نامرئی بودن چگونه است. به نظر می رسد همه این کارگران تنها می گویند: «می خواهم بدانم که زمان و ایده های من مهم است. و این مهم است که من اینجا هستم و نه شخص دیگری.»


این مقاله در شماره ژانویه 2023 چاپ شده است مکلین مجله شماره را با قیمت 9.99 دلار یا بهتر از آن بخرید، فقط با 39.99 دلار در مجله چاپ ماهانه مشترک شوید..




منبع: green-sky.ir

دیدگاهتان را بنویسید

hacklink al hd film izle php shell indir siber güvenlik android rat duşakabin fiyatları hack forum fethiye escort bayan escort - vip elit escort html nullednulled themesGeciktiriciMobil Ödeme Bozdurmarekorbetheetsgenco bahisdeneme bonusu veren sitelerBağlama büyüsü